Handgemaakte leren zakhorloge

Op een zaterdag in juni kreeg ik een mailtje binnen van Evelien met als titel ‘Handgemaakt leren zakhorloge’  Zo een apart verzoek had ik nog niet eerder gehad dus ik was heel benieuwd. Evelien kwam via eLBee, die haar verteld had dat er ergens in Hoogstraten een leder atelier zat, bij mij terecht met de vraag of ik het trouwcadeau van Evelien voor Ruben wilde maken? Omdat Ruben nogal van het leder en vintage is leek het haar leuk om een zakhorloge te laten maken. Het oude horloge van haar vader, dat ze zelf jaren lang had gedragen, had een make-over nodig. Die uitdaging ging ik maar al te graag aan, al had ik geen idee waar te beginnen!
Een bezoekje van Evelien aan ons atelier bracht al snel soelaas. Ze wist in haar hoofd heel goed hoe het er uit zou moeten zien maar kreeg het niet helemaal verwoord. Gelukkig is er Pinterest en kwamen we al snel tot een concept.

Het ontwerp

Het leer moest dik genoeg zijn om voldoende stevig te zijn maar ook dun genoeg om het fijne karakter van een zakhorloge te behouden. De naaitanden waar ik normaal gesproken mee werk zouden te grof zijn, zo bleek, dus ook daarvoor moest ik op zoek naar een alternatief.
Een stukje ‘natural vegetable leather’ van 1,5 mm ging het worden. Ik zou het zelf roodbruin kleuren in combinatie met gouden fournituren. Op de achterkant kwam het monogram dat speciaal voor hun trouw werd ontworpen. Ook in mijn hoofd klopte het wel, nu de uitwerking nog!

Een tester

Ondertussen weet ik dat ik dit soort projecten beter eerst uitprobeer op een ‘oefenlapje’ zodat ik de foutjes eruit kan halen en kan zien hoe het in elkaar zit. Zo ook met dit zakhorloge. Heel eerlijk, toen dit oefenproject in elkaar zat, begon ik even te twijfelen of het me wel zou lukken een mooi eindresultaat af te leveren. Het zag er zo stuntelig uit!
Uiteindelijk dan toch maar begonnen aan de definitieve versie. Leder snijden, de randen afkanten, nat maken, de gaatjes slaan met een tornmesje (die bleken fijn genoeg), laten drogen, het leer kleuren, opnieuw laten drogen, randjes ‘sealen’ met vloeibare rubber om ze glad te houden… daarna pas kon ik alles in elkaar zetten.

Trots

Naarmate het zakhorloge zijn uiteindelijke vorm begon te krijgen keerde de rust voor mijn gevoel terug. ‘Dit kon nog wel eens goed uitpakken’, dacht ik.
Mijn gevoel zat goed. Toen ik de foto’s doorstuurde naar Evelien kreeg ik een geëmotioneerd mailtje terug. Precies wat ze in gedachten had. Oef!